Wystąpienie Konsula Generalnego RP w Sao Paulo Marka Kryńskiego podczas mszy świętej za Ojczyznę
11 listopada 2007 roku, Kościół Matki Bożej Wspomożycielki
Szanowny Księże Janie,
Szanowne Panie i Panowie,
11 listopada 1918 roku, po 123 latach rozbiorów dokonanych przez Rosję, Prusy i Austrię, Polska odradza się jako niepodległy kraj. Spełnia się marzenie wielu pokoleń, które przez długie lata zaborów nie miały możliwości nauki języka ojczystego i posługiwania się nim w urzędach publicznych, ani nawet w kościele, aby praktykować swoją wiarę.
Były to lata ciężkie i trudne, podczas których nieprzerwanej walce z zaborcami z bronią w ręku, towarzyszyła tajna praca organiczna, przygotowująca wykształcone kadry dla niepodległej ojczyzny.
11 listopada otworzył nowe perspektywy dla narodu polskiego.
Ogromne trudności i brak ostatecznego określenia granic nowego państwa nie zniechęciły polityków, żołnierzy, urzędników, profesorów i tysięcy zwykłych ludzi do pomyślnego tworzenia zrębów II Rzeczypospolitej.
Wielkie nazwiska tamtej epoki: Józef Piłsudski, Ignacy Paderewski, Roman Dmowski, Ignacy Daszyński, Roman Grabski, Wincenty Witos, Gabriel Narutowicz, generał Józef Haller oraz wielu innych zdołali, mimo dzielących ich różnic ideologicznych i politycznych, zrealizować wspólny wysiłek na rzecz nowej Polski.
To patriotyzm był tą platformą, która zjednoczyła wszystkie ruchy i kierunki na ówczesnej scenie politycznej w kraju.
Niepodległość Polski, będąca bezpośrednią konsekwencją I wojny światowej i rozpadu potęg Prus, Cesarstwa Austro-Węgierskiego i Rosji owładniętej rewolucją bolszewicką nie została Polakom po prostu dana.
Walczyły o nią kolejne pokolenia we wszystkich częściach kraju i poza jego terytorium: legiony podczas wojen napoleońskich, patrioci podczas Powstania Listopadowego i Styczniowego, uczestnicy Wiosny Ludów.
W walce tej, orężem Polaków był nie tylko karabin i szabla.
Ważny udział miała również działalność dyplomatyczna prowadzona przez lata przez polskich emigrantów – w Paryżu i w Szwajcarii, która zawsze przypominała rządom Europy o sprawie Polski.
Sprawa ta była również obecna w muzyce Chopina, w poezji Norwida, Mickiewicza i Słowackiego, jak również w twórczości Sienkiewicza pisanej “ku pokrzepieniu serc” .
Należy pamiętać o ruchu pozytywistycznym, który w drugiej połowie XIX wieku rozwinął się na ziemiach polskich i który w istotnym stopniu przyczynił się do wykształcenia i stworzenia narodowych kadr niepodległej Polski.
Czcimy 11 listopada jako Dzień Niepodległości, ale w 1918 roku walka o Polskę nie była jeszcze zakończona.
Pomimo zakończenia I wojny światowej, na traktat pokojowy trzeba było czekać do czerwca 1919 roku.
W tym okresie rozpoczęła się walka o określenie polskich granic. Plebiscyty przeprowadzone na Śląsku i na Mazurach, Powstania Śląskie i Wielkopolskie oraz wojna z Rosją były kolejnymi etapami walki o niepodległość.
Wojna z Rosją zadecydowała nie tylko o losie Polski, ale całej Europy.
Był to okres o wyjątkowym znaczeniu dla historii Polski.
Polacy, będąc ponad 100 lat pod rządami obcych mocarstw zdobyli niepodległość w oparciu o wartości suwerennego Narodu polskiego.
Oficerowie i żołnierze, jeszcze do niedawna służący pod obcymi sztandarami, rozpoczęli budowę wojska polskiego, profesorowie i naukowcy – nowego systemu nauczania, a politycy, mimo różnic w opiniach, zdołali stworzyć system demokratycznego państwa, jednolitą strukturę administracyjną, system sądownictwa, z poszanowaniem praw obywatelskich włącznie.
Odrodzona Polska, która przeszła do historii jako II Rzeczpospolita, pomimo licznych problemów i niekorzystnej sytuacji geopolitycznej istniała przez 20 lat. Jej koniec został przesądzony hitlerowską i sowiecką napaścią w 1939 roku.
11 listopada 1918 roku to nie tylko data w polskiej historii, ale nawet dziś, po tylu latach, nadal ma istotny wpływ na losy kraju.
Etos II Rzeczypospolitej stanowił silną podstawę dla zdefiniowania współczesnej świadomości Polaków.
Polska międzywojenna była symbolem bohaterskiej walki narodu polskiego w czasach okupacji hitlerowskiej oraz inspirowała niepodległościowe nurty po II wojnie światowej.
Dzisiejsza Polska, członek NATO i Unii Europejskiej, zajmuje ważną pozycję w międzynarodowych stosunkach politycznych i gospodarczych. To kraj, który po 1989 roku, powrócił do rodziny państw demokratycznych Europy i w ciągu ostatnich 18 lat w sposób wyraźny umocnił tę pozycję.
My Polacy jesteśmy dumni z historii naszej Ojczyzny. Ale duma z przeszłości powinna stanowić podstawę do naszej dumy w przyszłości. Zależy to od nas wszystkich, zarówno tych, którzy żyją w kraju, jak i tych żyjących na obczyźnie.
Jedność wszystkich Polaków wobec wyzwań współczesnego świata jest zasadniczym warunkiem osiągnięcia najbardziej ambitnych celów.
Dziedzictwo 11 listopada 1918 roku jest jednym z najlepszych dowodów na to, że jest to możliwe.
